گرامی داشت یاد و خاطره چریک فدایی خلق رفیق هاشم باباعلی

چریک فدائی خلق رفیق شهید هاشم باباعلی در سال ۱۳۲۴ در بخش سِیمَرِه در یکی از مناطق غربی لرستان در یک خانواده دهقانی چشم به جهان گشود. با توجه به شرایط خانواده، رفیق هاشم در میان زحمت کشان و ستمدیدگان روستا زیست و همواره با آن ها در تماس مستقیم قرار داشت. این موقعیت باعث آن بود که وی شناخت درست و عینی از مسایل جامعه پیدا کند. از جمله وی به طور عینی مشاهده کرد که اصلاحات ارضی ادعائی ِشاه دردی از دردهای بی شمار دهقانان و رنج بران روستا دوا نکرده و از آن ها نکاسته است و دریافت که همه تبلیغات دستگاه در این زمینه دروغی بیش نیست.

گرامی داشت یاد و خاطره چریک فدایی خلق رفیق هاشم باباعلی

رفیق هاشم که دوره دبستان را در ده زادگاه خود گذرانده بود برای ادامه تحصیل به خرم آباد رفت و در دبیرستان بهار این شهر به تحصیل پرداخت و دوران دبیرستان را با اخذ دیپلم به پایان رساند. او سپس موفق شد که وارد دانشکده ادبیات دانشگاه مشهد گشته و در رشته تاریخ تا گرفتن لیسانس تحصیلات اش را ادامه دهد. رفیق هاشم در حین تحصیل کتاب دار کتاب خانه دانشکده ادبیات هم بود. محیط دانشگاه و شرکت در اعتصابات دانشجوئی از یک طرف و آشنائی با کمونیست هائی هم چون رفقا بهمن آژنگ، غلام رضا گلوی و حمید توکلی که از مسئولین شاخه مشهد گروه رفیق احمدزاده (و بعد چریک های فدائی خلق) بودند از طرف دیگر چنان شرایط مناسبی برای وی به وجود آورد که طی آن هم آگاهی انقلابی رفیق هاشم ارتقا یافت و هم روحیه مبارزاتی اش هر چه بیشتر بالا رفت.

رفیق هاشم بابا علی در ارتباط با رفقای کمونیست مشهد که بعدا به ستونی از چریک های فدائی خلق در مشهد تبدیل شدند به مارکسیسم- لنینیسم دست یافت. او که سال ها در میان زحمت کشان بی چیز زیسته بود و مظالم ذاتی نظم طبقاتی را به عینه دیده بود با پذیرش مارکسیسم-لنینیسم هدف نهائی خود را رهائی همه کارگران و رنجبران از قید و بندهای ستم طبقاتی و برقراری سوسیالیسم قرار داد. با این که رفیق هاشم در دورانی که در دانشگاه مشهد تحصیل می کرد با رفیق بهمن اژنگ در تماس مستقیم بود اما با توجه به مقاومت رفیق ارژنگ و دیگر رفقای مشهد در زیر شکنجه این ارتباط در جریان ضربات ساواک به چریک های فدائی در سال ۵۰ از چشم دشمن دور ماند. خشم و کینه او نسبت به دشمن هنگامی که در اسفند سال ۵۰ رژیم وابسته به امپریالیسم شاه رفیق بهمن آژنگ را همراه با تعداد دیگری از چریک های فدائی تیرباران نمود هر چه فزون تر شد. رفیق هاشم که به درستی مشی مسلحانه پی برده و در تجربه آموخته بود تنها راه رهایی توده های دربند، مبارزه مسلحانه است حال در شرایطی که یاران اش مبارزه مسلحانه را آغاز کرده بودند عملا ارتباط اش با آن ها قطع شد. او که همانند خیلی از رفقای دهه چهل تاریخ معاصر ایران را مطالعه کرده و در این زمینه به تحقیق پرداخته بود حاصل تحقیقات اش را در جزوه ای به نام «از مشروطه تا سیاهکل» به رشته تحریر در آورد. این جزوه بنا به گواه کسانی که رفیق هاشم را از نزدیک می شناختند بعدا به دست سازمان چریک های فدائی خلق رسید ولی متأسفانه در جریان یورش ساواک به پایگاه های سازمان جزوه مزبور به دست دشمن افتاد و هرگز انتشار وسیع بیرونی نیافت.

رفیق هاشم باباعلی در همان سال ۵۰ در شرایطی که ساواک وسیعاً نیروهای انقلابی را مورد یورش خود قرار داده بود در ارتباط با یک محفل مطالعاتی دستگیر و به سه سال زندان محکوم شد. اما زندان برای رفیق مبارزی که با همه وجود به دشمن و نظم ظالمانه اش نفرت داشت و خواهان نابودی این نظام استثمارگرانه بود در واقع آموزشگاهی بود که هم دانش و تجربه انقلابی وی را فزونی بخشید و هم وی را با انقلابیون زیادی آشنا نمود که هر یک منبع تجربیاتی انکار ناپذیر بودند. یکی از این انقلابیون رفیق مصطفی حسن پور اصیل شیرجوپشتی (برادر انقلابی رفیق غفور حسن پور مؤسس اصلی گروه جنگل) بود. این رفیق پس از آزادی رفیق هاشم از زندان جهت وصل ارتباط او با سازمان چریک های فدائی خلق با وی تماس گرفت. رفیق هاشم چه به خاطر ارتباطات قبلی و چه به خاطر تجربیاتی که در زندان کسب کرده بود هم واره بر این باور بود که تنها راه رسیدن به آرمان های کارگران و ستم کشان فعالیت در چهارچوب چریک های فدائی خلق می باشد. از این رو وی لحظه ای در پیوستن به چریک های فدائی تردید نکرد و با همه وجود به این تماس پاسخ مثبت داد و در ارتباط با سازمان چریک های فدائی خلق قرار گرفت. او در سازمان به عنوان یک انقلابی حرفه ای زندگی مخفی را در پیش گرفت. اما در ۶ شهریور سال ۵۴ خانه اش مورد یورش ساواک قرار گرفت و رفیق هاشم برای حفظ اسرار خلق و برای این که زنده به دست دشمن نیفتد با خوردن سیانورش دشمن جنایت کار را از زنده دستگیر کردن خود نا امید ساخت.

پس از قیام بهمن عکسی از زمان دستگیری رفیق هاشم باباعلی به دست سازمان چریک های فدائی خلق افتاد که نشان می داد که مزدوران ساواک دهان این کمونیست فراموش نشدنی را با سبعیت هرچه تمام تر جر داده بودند تا بتوانند سیانور وی را از دهان اش خارج سازند. در حالی که او با مرگ سرخ خود ساواکی ها را ناکام گذاشته بود. این رفیق به واقع به این سخن خود عمل کرده بود که در زندان به رفقای اش می گفت: «من اگر روزى زنده دست آن ها بیفتم آن قدر به اعلیحضرت شان فحش خواهم داد تا در حالت عصبانیت مرا بکشند.»

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد!

برگرفته از ماه نامه کارگری، ارگان کارگری چریک های فدایی خلق ایران

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s