جمهوری اسلامی در حال سازمان دادن کارزار دیگری زیر نام «انتخابات» ریاست جمهوریست و این روزها همین مساله به موضوع مورد بحث در بین بسیاری از نیروهای سیاسی و مردم تبدیل شده است.
لنین در کتاب دولت و انقلاب به نقل از کارل مارکس در مورد ماهيت دمکراسیِ سرمایهداری و انتخابات آن میگوید: سرمایهداری و طبقهی حاکم «هر چند سال یک بار به ستمکشان اجازه میدهند تصميم بگيرند که از ميان طبقهی ستمگر چه کسی در پارلمان نماینده و سرکوب کنندهی آنان باشد!» (۱)
البته هنگامی که سخنان مارکس را با توجه به اصل مارکسیستیِ «تحلیل مشخص از شرایط مشخص» در چارچوب سیستم اقتصادی- سیاسی حاکم بر ایران و منافع طبقه حاکم بررسی میکنیم، میبینیم که حتی یک انتخابات با ماهیت دمکراسی سرمایهداری، تا به امروز در رژیم جمهوری اسلامی برقرار نبوده است. در نتیجه این عملِ کاملا اشتباهیست که عدهای با استناد به جمله بالا از قول مارکس در یک تحلیل مشخص از شرایط مشخص ِحاکم بر ایران، میکوشند شرایط ایران را با جوامع سرمایهداری مورد اشارهی مارکس یکسان جلوه دهند. در جامعهی تحت سلطهی ایران، ستمکشان مانند جوامع کلاسیک سرمایهداری حتی اجازه نمییابند هر چند سال یک بار از میان ستمگران یکی را برای ادامه مناسبات وابسته به امپریالیسم حاکم انتخاب کنند.







