یازدهم اردیبهشت در تقویم خورشیدی ایران برابر با اول ماه مه می باشد، روزی که در سرتاسر گیتی به نام روز جهانی کارگر شناخته شده، و البته در کشورهایی که مبارزات کارگران توانسته اين روز را بر طبقه حاکم تحميل کند، این روز را تعطیل رسمی اعلام کرده اند، و تمامی کارگران به همراه تشکلها و سندیکاهایشان روز جهانی خود را جشن گرفته و به راهپیمایی در سطح شهر می پردازند و پس از جمع شدن در مکانی عمومی افرادی از تشکلهای کارگری به سخنرانی پرداخته و در مورد مطالبات خود صحبت می کنند.
اما در کشور استبداد زده ما ایران، داستان به گونه ای دیگر است. در تقویم ایران ۱۱ اردیبهشت را به عنوان روز جهانی کارگر قید کرده اند تا بل که چهره خوبی از خود در جهان نشان دهند، ولی آن روی سکه چیز دیگری است. جدا از این که این روز در ایران تعطیل رسمی نمی باشد، هیچ گاه مجوزی هم برای راهپیمایی کارگران و زحمتکشان داده نشده است، البته ناگفته نماند که، ایران با دارا بودن سیستم سرمایه داری وابسته ای که تحت حاکمیت جنایتکاران اسلامی می باشد تا به امروز اجازه شکل گرفتن هیچ سندیکا و اتحادیه کارگری را نداده است و همیشه دست به سرکوب اعتراضات و خواسته های بر حق کارگران زده است به طوری که هم اکنون بسیاری از کارگران و فعالانی که برای ايجاد تشکلهای مستقل تلاش کرده اند ـ که از نظر دولت غیر قانونی می باشند ـ، به خاطر اعتراض برای دریافت مطالبات و از همه مهمتر حقوقهای معوقهشان دستگیر و شکنجه شده و با حکمهای سنگین در زندانهای حکومت ولایت فقیه، به سر می برند.
به خواندن ادامه دهید →
در اعتراض به سرکوب وحشیانه کارگران و توده های تحت ستم در ایران و با خواست آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به ویژه کارگرانی که در دفاع از حقوق عادلانه خود در سیاه چالهای جمهوری اسلامی به سر می برند، تظاهراتی در مقابل سفارت جمهوری اسلامی در اسلو سازمان یافته است.
پریسکه 