کارگران از محرومان و تحت ستمان جوامع سرمایه داری و طبقاتی هستند که هر چه بیشتر تلاش می کنند و زحمت می کشند، گردن سرمایه داران را کلفت تر کرده و خودشان در فقر بیشتری فرو می روند.
رژیم های سرمایه داری با بیشتر در استثمار قرار دادن توده های زحمتکش و استفاده کردن از نیروی بدنی کارگران، هر چه بیشتر به ثروت خود افزوده و بیش از پیش در باتلاق جنایت و یکه تازی بورژوایی فرو می روند.
بعداز اول ماه مه ۱۸۸۶ (مبارزات سندیکایی کارگری به دویست هزار زحمتکش آمریکایی اجازه داد تا به مطالبه خود برای هشت ساعت کار در روز برسند اما سی صد و چهل هزار تن دیگر مجبور به اعتصاب شدند تا همین مطالبه را به کارفرمایان بقبولانند) همه ساله اول ماه مه را بعنوان روز جهانی کارگر در جهان جشن می گیرند تا وظیفه انترناسیونالیستی شان را در قبال مطالبات کارگران جهان انجام دهند و اتحادشان را مستحکم تر کنند.
اما در ایران از همان زمانی که رژیم وابسته جمهوری اسلامی روی کار آمد، کارگران ایران نتوانستند این روز را (که برابر ست با ۱۱ اردیبهشت خورشیدی) آزادانه جشن بگیرند، چراکه این رژیم حافظ منافع سرمایه داری همیشه از اتحاد مردم بویژه کارگران تحت ستم، بیم داشته و هیچگاه اجازه گردهمایی و شادمانی در این روز را به آنها نداده است.
امروز در شهر استاوانگرـ نروژ، با وجود هوایی سرد و وزش باد شدید، این تشکل های کارگری بودند که با اتحاد و یکدلی شان گرمی خاصی به فضای حاکم داده بودند. به خواندن ادامه دهید
پریسکه 