کارگران جهان امسال در شرایطی به پیشواز روز جهانی کارگر (اول ماه مه) میروند که بحران سر تا پای نظام سرمایهداری را فراگرفته و سرمایهداران زالوصفت برای حفظ سودهای نجومی خود با کمک دولتهای حامیشان برنامههای «ریاضت اقتصادی» کمرشکنی را بر کارگران و کل زحمتکشان تحمیل نمودهاند؛ با این هدف که همچون همیشه بار بحرانهای ذاتی نظام خود را هر چه بیشتر بر دوش کارگران و زحمتکشان سرشکن نمایند. برنامههایی که شرایط کار و معیشت کارگران را شدیداً به مخاطره انداخته و تامین حداقل زندگی را برایشان سخت و دشوار نموده است. اخراجهای وسیع، بیکاری، فقر و گرسنگی و بیخانمانی ارمغان تاکنونی چنین برنامههایی برای محرومان بوده است تا سودهای بادآورده مشتی سرمایهدار مفتخور تداوم یابد.
روشن است که این واقعیت، ویژگی یک کشور مشخص نیست بلکه با توجه به سلطه جهانی نظام سرمایهداری این امر در کل نظام سرمایهداری در همه کشورها به درجات گوناگون خود را نشان میدهد. اگر در قبرس دولت سرمایهداران یکباره به فکرش می افتد که بخشی از موجودی و پساندازمردم در بانکها را به آنها نپرداخته و به جیب بزند(امری که با اعتراض شديد مردم مواحه شده و دولت را مجبور به عقب نشينی هائی نمود)، اگر در یونان هر روز کارگران بیشتری از کار بیکار میشوند اگر در انگلستان دولت این کشور با بیشرمی تمام به قطع کمکهای اجتماعی برخاسته و حتی به حقوق معلولین نیز یورش برده است، در اسپانیا و ایرلند و پرتغال و خلاصه همه کشورهای سرمایهداری نیز شاهد اشکال دیگری از این یورش گسترده به دسترنج و حقوق کارگران و مردم ستمدیده میباشیم. به خواندن ادامه دهید
پریسکه 