امروز یک شنبه ۶ س‍‍پتامبر ۲۰۱۵ جمعیتی بالغ بر هزار تن از مردم، در جنوب غربی نرو‍‍‍ژ به پارک شهر استاوانگر مرکز استان روگالاند آمدند تا همبستگی خود را با آوارگان و جنگ زدگان سوریه به نمایش بگذارند.

در این همایش خیابانی شرکت کنندگان خواهان توقف جنگ در کشورهای خاورمیانه، آزادی و برابری، لغو قانون دوبلین و هم چنین توقف سهمیه بندی شدن کشورهای عضو اتحادیه اروپا برای پذیرش پناهندگان شدند.
در این روز جمعیت صلیب سرخ اقدام به جمع آوری کمک های مالی برای آوارگان نمود. سازمان عفو بین الملل نیز با حضور پر رنگ خود همراه با سایر مردم خواهان تغییرات اساسی و مثبت نسبت به پناهندگان شد. به خواندن ادامه دهید →

نوشته ای که در زیر ملاحظه می نمائید، ترجمه فارسی متنی است که در افشاگری از رژیم منفور جمهوری اسلامی در مقابل ساختمان جشنواره جهانی فیلم در شهر مونترال کانادا، در روز پنج شنبه بیست و هفتم اوگوست ۲۰۱۵، توسط فعالین چریک های فدائی خلق ایران در تورنتو، به زبان انگلیسی خوانده شد.

خطاب به جشنواره جهانی فیلم در مونترال کانادا:
شرم بر شما به خاطر نمایش فیلم «محمد» به عنوان فیلم افتتاحیه جشنواره، فیلمی که با هزینه بیش از ۱۱۰ میلیارد تومان (۵۰ میلیون دلار) توسط دولت جنایت کار ایران ساخته شده است.
بودجه این فیلم، پول خون هزاران نفر از هنرمندان، نویسندگان، روزنامه نگاران، دانشجویان، زنان و کارگران ایرانی است که تنها به خاطر مخالفت و اعتراض به رژیم جمهوری اسلامی ایران به حبس و مجازات، شکنجه و غالبا به اعدام محکوم می شوند.
شرم بر شما که نه از مبارزات مردم ایران، بل که از یک فیلم دولتی طرفداری و حمایت می کنید، فیلمی که توسط وحشی ترین رژیمی که در تاریخ اخیر ایران وجود داشته ساخته شده است.

فیلم «محمد» که توسط رژیم جنایت کار، خون ریز و سرکوب گر ایران ساخته شده، در خدمت لاپوشانی و سرپوش گذاشتن بر فقر، سرکوب و خفقانی قرار دارد که این دولت، وحشیانه بر مردم ایران تحمیل کرده است. نمایش فیلم «محمد» یکی دیگر از تهاجمات فرهنگی رژیم جنایت کار ایران می باشد.

به خواندن ادامه دهید →

ساعتی پیش نوشته‌ای از “ناصر زراعتی” تحت عنوان “بهتانی بهت‌انگیز” که به همراه نامه‌ای از “علی بهبهانی” (فرزند سیمین بهبهانی) در “تریبون زمانه” (۱) درج شده است توجه‌ام را جلب کرد. آن را خوانده و پس از خواندن آن تلاش کردم تا نوشته‌های دیگری را که در این رابطه نوشته شده بودند و در اینترنت می‌توانستم آن ها را بیابم را بخوانم.

آنچه که “ناصر زراعتی” و “علی بهبهانی” سخن از آن دارند در مورد نوشته‌ای است از “مینا اسدی” که تحت عنوان “کاش این حقارت را به چشم نمی‌دیدم” در روز جمعه ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱ (مطابق با ۷ مردادماه ۱۳۹۰) ابتدا در صفحه شخصی نویسنده در اینترنت و سپس در صفحات بسیار دیگری درج شده بود (۲). در این نوشته مینا اسدی به رمانی از “ژوزف بابازاده” تحت عنوان “کهربا” که در سال ۲۰۰۴ از جانب “انتشارات آرش” در سوئد چاپ و پخش شده است می‌پردازد. مینا اسدی در نوشته خود به دو امر مهم اشاره دارد: نخست آن که هدف این کتاب خراب کردن چهره برخی از افراد مطرح هنری و سیاسی در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ در لباس داستان است و دیگر آن که نویسنده این کتاب کسی نیست جز “محمدعلی سپانلو” که برای رهایی از پاسخ گویی به پرسش هایی که در مورد مندرجات در این کتاب می‌توانستند مطرح باشند، آن را تحت نام مستعار “ژوزف بابازاده” به نشر داده است.

“علی بهبهانی” در نامه‌اش به “ناصر زراعتی” نوشته است:
“حتّا اگر «نویسندۀ کتاب همان سپانلویِ خودمان» بوده باشد”. (۱)

به خواندن ادامه دهید →

سخنی با «مستر پُخ»های «منتقد» آموزگار آزادگی صمد بهرنگی!

بار دیگر صمد، این معلم و یار زحمت کشان، کسی که آثار و زندگی اش، نه تنها زندگی هم نسل ها بل که زندگی نسل های بعد از خود را نيز دگرگون کرد آماج حملات کینه توزانه کسانی قرار گرفته که زیر نام «روشن فکر» دانسته و یا ندانسته حرف های قدرت حاکم علیه او را با کمی تغییر و یا حتی بدون هیچ تعدیل و تغییری تکرار می کنند. دشمنی قدرت های حاکم با صمد که همیشه طرفدار طبقات محروم بود قابل فهم است. اما هنگامی که عده ای از تیپ هایی که خود صمد در زمان خود از آنها به عنوان «چوخ بختیار» نام می برد (و فرزندان خلف آنها که نوع معاصر همان چوخ بختیار ها می باشند و در نظام جمهوری اسلامی پرورده شده اند) هم به این کارزار می پیوندند، شدت نیاز به ترور شخصیت و افکار صمد از سوی طبقات مرفه و همچنین دامنه تاثیر و عظمت او هر چه بیشتر معلوم می شود. بله در کارزار «صمد زدائی» کار دشمن به جایی رسیده که حتی مجبور است از زبان و قلم «مستر پُخ ها»یی استفاده کند که با قلم و فیلم و فکرشان در خدمت نظام مردم ستیز حاکم قرار داشته و تمام آمال و آرزوهای شان حداکثر به قدرت رسیدن امثال موسوی هاست. کسانی که نام خود را «روشن فکر» و «روزنامه نگار» و «فیلم نامه نویس» گذاشته اند اما وظیفه واقعی شان زدن مخ جوانان به نفع ارتجاع حاکم است. بله! اینها و «استادان» و رهبران «محبوب» و «محصور» «سبز» شان که هنوز خون فرزندان صمد در دهه ۶۰ را بر دستهاشان دارند بار دیگر این روزها قلم به دست گرفته تا با ترور شخصیت صمد این اسطوره پایداری، بکوشند تا افکار انقلابی او را در ذهن جوانان نسل فعلی که با هر چه دارند برای آزادی مبارزه می کنند ، خدشه دار کنند.

به خواندن ادامه دهید →

سبزه میدان (سبزه میدو sabza miydou) در شهر خرم آباد (خورمووه) برای بیشتر لرستانی‌ها به ویژه اهالی شهر خرم آباد نامی آشنا و خاطره انگیز است؛ و این خاطره انگیزی برای آنهایی که هم‌اینک دهه‌های ۴ و ۵ و … عمر خود را پشت سر می‌نهند صد چندان است.

نام این میدان کوچک با بسیاری از اتفاقات و نام‌های بزرگ سده اخیر لرستان گره خورده است و در میان این همه، نام پزشکی زبردست و مردم‌نواز و دل‌سوز و بخشنده و … بیش از دیگر نام‌ها می‌درخشد. پزشکی که دستانش درمانگر تن فقرا و محرومان و سخنش آرامش‌بخش روان هزاران بیمار خسته و رنجور و ناتوان بود. پزشکی که در خیابان کاشانی کنونی، نزدیک ایستگاه خط واحد، خانه داشت و خانه‌اش مطبش بود و مطبش خانه‌ی همگان.

پزشکی که همگان او را به مسکین‌نوازی، هم‌دردی، هم‌راهی و هم‌یاری کردن بیمارانش می‌شناسند. پزشکی که نه تنها حق ویزیت از مراجعین (غالبا تهی‌دست) خویش نمی‌گرفت، بل‌که هزینه‌هایی هم‌چون تهيه دارو، آزمایشات و … و حتی خرج سفر آنهایی که خارج از شهر بودند را نیز از جیب خودش پرداخت می‌کرد. اما سجایای اخلاقی ستایش برانگیز این رادمرد بزرگ خطه لرستان تنها به خصوصیات مردمی و محروم‌نوازی او محدود نمی‌شد. این پزشک مردمی و مبارز نقش تاریخی بزرگ و فراموش نشدنی‌ای در یکی از سیاه‌ترین دوره‌های استبداد در مملکت ما ایفا کرد. به خواندن ادامه دهید →

در روز جمعه اول ماه مه، از ساعت یازده و نيم صبح به دعوت اتحادیه های سراسری کارگری در نروژ جمعيت کثيری در ميدان کارگر شهر اسلو گرد هم آمدند تا روز جهانی کارگر را پاس دارند. در اين مراسم گروه ها و سازمان ها و احزاب کارگری از نروژ و دیگر مليت های ساکن در نروژ وسيعا شرکت داشته و همبستگی خود را با مبارزات و مطالبات کارگران اعلام نمودند. روز اول ماه مه در نروژ تعطيل رسمی است. به همين دليل هم به مناسبت روز جهانی کارگر، ميدان کارگر یا ميدان مرکزی شهر اسلو مملو از جمعيت و پوشيده از پرچم های قرمز و پلاکاردهایی شده بود که به این مناسبت در دست مدافعين و هواداران طبقه کارگر و نيروهایی قرار داشت که عليه نظام سرمایه داری مبارزه می کنند.

به خواندن ادامه دهید →

جمهوری اسلامی و دولت های معروف به ۵+۱ در مذاکرات خود در رابطه با پروژه هسته ای جمهوری اسلامی به «تفاهم» رسيده و اين تفاهم به صورت بيانيه مشترکی در روز پنجشنبه (۱۳ فروردين ماه) در لوزان سوئيس به طور رسمی اعلام شد. اين مذاکرات در واقع ادامه مذاکراتی است که سال هاست بين طرفين ادامه داشته و در نوامبر ۲۰۱۳ هم به توافق نامه ای که آن را «برنامه اقدام مشترک» می ناميدند منجر شده بود. البته قرار است توافق اصلی که چهارچوب آن اکنون اعلام می شود در آخر ماه ژوئن (۱۱ تير ۱۳۹۴) قطعيت يافته و به امضای همه طرف های مذاکره برسد.

اهميت تفاهم اعلام شده قبل از رسیدن به توافق قطعی صرفا در اين است که این تفاهم رسما از یک طرف چهارچوب آنچه بر سر پروژه هسته ای جمهوری اسلامی خواهد آمد را روشن می سازد و از طرف دیگر بیان گر آن است که سردمداران جمهوری اسلامی با امضای تفاهم مذکور به چه خفت و خواری ای در مقابل چشم جهانيان تن داده اند.

به خواندن ادامه دهید →

متن صحبت های صمد بهادری طولابی در مراسم بزرگداشت دو روز تاریخی، یعنی ۴۴مین سالگرد رستاخیز سیاهکل (۱۹بهمن۱۳۴۹)  و ۳۶مین سالروز قیام پرشکوه بهمن ۱۳۵۷ در استکهلم ـ سوئد

با درود به حضار محترم.

ضمن گرامی داشت یاد و خاطره رزمندگان سياهکل که درمقطعی از تاريخ کشورمان در تاريکی چون ستاره درخشيدند و راه رهايی را روشنی بخشيدند، چهل و چهارمین سالگرد رستاخیز سیاهکل و سی و ششمین سالروز قیام پرشکوه بهمن را گرامی می دارم.

به عنوان کسی که پدرش را جمهوری اسلامی در ۱۴ بهمن سال ۱۳۶۰، اعدام نموده و در زمان تيرباران پدرش کودکی بيش نبوده قرار است با شما در مورد رستاخيز سياهکل صحبت کنم. با توجه به آنچه که گفتم روشن است که قصد دارم در مورد رويدادی سخن گويم که سال ها بعد از وقوع اش، با آن آشنا شده ام. از آنجا که پدرم رفيق «محمد حسن بهادری طولابی» يک فدايی بود. من هم به عنوان تنها بازمانده او، از وقتی که خودم را شناختم طبيعتا به پرس و جو پرداختم تا پدرم و دلايل اعدام او و در نتيجه سازمان چريک های فدايی خلق را بشناسم. از طريق همين پرس و جوها بود که خيلی زود با اين رويداد بزرگ تاريخی آشنا شده و کنجکاو شدم که درباره اش مطالعه و تحقيق کنم.

بزرگداشت ۴۴مین سالگرد رستاخیز سیاهکل و ۳۶مین سالروز قیام پرشکوه بهمن، استکهلم ـ سوئد

به خواندن ادامه دهید →

بعد از ظهر روز یکشنبه ٨ فوریه ٢٠١۵، مراسم باشکوهی در بزرگداشت سالگرد دو روز بزرگ تاریخی یعنی رستاخيز سياهکل و قيام بهمن در شهر استکهلم برگزار شد.

مراسم با دکلمه ای کوتاه از سوی رفيق مجری و خوش آمدگویی وی به حضار آغاز گشت و به دنبال اعلام برنامه ها یک ویدئو کليپ زیبا با نام «رزم زنان چریک های فدایی خلق» پخش شد که در آن تصاویری از زنان کمونيست جان باخته در صفوف چریک های فدایی خلق ایران در جریان پيکار بر عليه دو رژیم ضد خلقی شاه و جمهوری اسلامی به نمایش گذارده شد.

به دنبال این ویدئو کليپ، نوبت به سخنرانی رفيق چنگيز قبادی فر تحت عنوان «آموزه های سياهکل در شرایط کنونی» رسيد که در جریان آن سخنران ضمن تاکيد بر اهميت تاریخی سياهکل در تاریخ معاصر ایران و تاثيرات غير قابل انکار آن بر مبارزات انقلابی نسل های بعد از خود، به گوشه ای از تحریفات رایج عليه بنيادهای نظری رستاخيز سياهکل در مورد شکل اصلی مبارزه پرداخت. وی هم چنين با رجوع به منابع تئوریک راهنمای رزمندگان سياهکل تاکيد کرد که یکی از مسایل اصلی هر انقلاب ضرورت مشخص کردن شکل اصلی مبارزه در ميان اشکال پر تنوع مبارزه توسط پيشروان انقلابی عليه دشمن است. سخنران سپس با اتکا به واقعيت شرایط دیکتاتوری حاکم بر ایران تاکيد کرد که در شرایط مشخص کشور ما، مبارزه مسلحانه شکل اصلی مبارزه می باشد و بقيه اشکال متنوع مبارزه هنگامی که در کنار این شکل اصلی جای گيرند، تمامی ظرفيت های مبارزاتی خود را آشکار می سازند و باعث پيشرفت جنبش توده ها در جهت رسيدن به هدف اصلی می شوند.

به خواندن ادامه دهید →